Copyright C 2014 by "Szkoła Misyjna"  .  All Rights reserved  .  E-Mail: biuro@szkola-misyjna.org
Nauka - informacje
Nasz misja
Szkoła Misyjna im. Pawła Apostoła
E-Mail: biuro@szkola-misyjna.org
 
Nasza wizja
im. Pawła Apostoła
WYSIWYG Web Builder
Szkoła Misyjna
WIZJA
Pan włożył w nasze serce pragnienie uczynienia uczniami Chrystusa wszystkie narody, ludy i języki na Ziemi. Chcemy naśladować Pawła Apostoła, którego chlubą było głosić ewangelię przede wszystkim nie tam, gdzie imię Chrystusa było znane (Rz 15,20).

Nasze misyjne zasady:

1. Głoszenie ma być ewangeliczne
Nie może być żadnego liberalizmu, czy jakiejkolwiek herezji. Nikt kto ma wątpliwości odnośnie: niepokalanego poczęcia, boskości Chrystusa, jego zastępczej śmierci, zbawienia z wiary, konieczności narodzin z Ducha, natchnienia Biblii, zmartwychwstania Chrystusa i jego powtórnego przyjścia na sąd - nie może być misjonarzem.


2. Misja ma być ewangelizacyjna
Nasze zadanie - głosić Ewangelię. Będziemy przy tym wrażliwi na różne potrzeby miejscowej ludności (np. działalność charytatywna). Chcemy im głosić Chrystusa, ale też pokazać naszą troskę o ich całe życie. Nasza ewangelizacja będzie w sobie zawierać obecność, głoszenie i przekonywanie.

3. Głównym zadaniem misjonarza jest wyszkolenie miejscowych chrześcijan
Narodu nie zdobędą dla Boga misjonarze, ale zrobią to wierzący danego narodu, których misjonarze wyszkolą. Oni znają w sposób naturalny kulturę i znajdą najlepsze sposoby z dotarciem z Ewangelią do swoich ziomków. Poza tym nigdy nie będziemy w stanie wysłać sami dostateczną ilość misjonarzy dla zaspokojenia potrzeb misyjnych. To jest uczniostwo i taki przykład zostawił nam Pan Jezus.

4.Misjonarze powinni dążyć, aby jak najszybciej pasterzami miejscowych wspólnot zostali miejscowi wierzący
Gdy tylko pojawiają się nawróceni i zaczyna formować się wspólnota wierzących,  należy jak najszybciej ustanowić starszych i im przekazać kierowanie. Misjonarz zaś może jeszcze chwilę służyć jako pomocnik, ale potem powinien opuścić wspólnotę i iść dalej, tak jak czynił to Paweł apostoł. Gdy misjonarz zostaje pasterzem, wówczas uzależnia wspólnotę od siebie, od finansów misji i ogranicza wzrost dojrzałości i samodzielności - powstają wówczas społeczności w większości niezdolne do samodzielnego życia.


5.Miejscowe wspólnoty i pasterze powinni dążyć od samego początku do samodzielności finansowej
W funkcjonowaniu wspólnoty od samego początku powinniśmy dążyć do samodzielności w zarządzaniu i w finansach. Nikt nie będzie zdrowy i silny dopóki opiera się na kimś innym. Należy w miarę możliwości unikać wyjątków, gdyż potem bardzo trudno przestać. Rezultaty zewnętrznego wsparcia są takie jak: słabość i leniwość wspólnoty oraz brak zaangażowania w ewangelizację i misję.
Przy czym należy uznać “zespół Pawła” - grupę miejscowych chrześcijan, którzy przeszli szkolenie, dołączyli do zespołu misyjnego lub stworzyli zespoły misyjne i poszli dalej na nowe terytoria. Należy ich wspierać finansowo dopóki wykonują pionierską pracę na niezdobytych terytoriach i dopóki miejscowe wspólnoty nie są w stanie wziąć za nich odpowiedzialności finansowej.

6.Zasadą jest udawać się w najliczniejsze centra ludności
To była metoda Pawła apostoła. Paweł rzadko chodził do wsi. Chodził za to do największych centrów, największych miast. Szedł do centrum miasta, do synagogi w centrum, na rynek gdzie można było spotkać dużo ludzi. Dzięki temu Ewangelię słyszała duża ilość osób. Z takich centrów Ewangelia już z udziałem miejscowych chrześcijan rozchodziła się szybko dalej.


7.Zasadą jest koncentrować się na obszarach niezdobytych dla Chrystusa
Jeśli chcemy przywrócić Króla, jeśli pragniemy przyspieszyć Jego przyjście, to musimy zanieść Ewangelię do każdego narodu, języka i plemienia. Musimy iść z Ewangelią w te miejsca, gdzie nie słyszano o Chrystusie Jezusie. To była zasada Pawła - on nie budował w miejscach, gdzie ktoś inny położył fundament. Miejsca gdzie potrzeby są największe, to Boże miejsca z Bożymi możliwościami.

8.W sprawach finansowych powinna być informacja, modlitwa i wiara
Informacja daje natchnienie. Nie dzielić się informacją, wiadomościami odnośnie służby i potrzeb oznacza odmówić Bożym ludziom duchowego błogosławieństwa, którego mogliby być uczestnikami. Jeśli nie dzielimy się tym, co Pan Bóg robi, to nie oddajemy Bogu chwały i nie wysławiamy Go za Jego dzieła. Można to robić przez sprawozdania pisemne, wizyty w zborach i konferencje misyjne.
Pieniądze na misje powinny być zbierane na zasadzie wiary dającego. Chodzi o takie dawanie, w którym nie dajemy tego, co nam zbywa, czy co możemy, ale dajemy tak, że musimy ufać Bogu w tym, że On nas zabezpieczy nasze potrzeby. W ten sposób dający i otrzymujący żyją według wiary.
W tym wszystkim podstawą jest modlitwa i poszukiwanie woli Bożej.

9.Nigdy nie powinniśmy wchodzić w długi
Boże Słowo mówi: “Nikomu nic winni nie bądźcie ...” Nie być posłusznym Słowu znaczy wpadać w tarapaty. Nie mamy prawa iść naprzód dopóki Pan nie zabezpieczy środków. Najpierw powinniśmy otrzymać odpowiedź od Pana odnośnie środków, zamiast wyrywać się do przodu, a później szukać pieniędzy, które mogą nie przyjść. Nie wystawiajmy Pana Boga na pokuszenie! Nie mamy prawa wchodzić w długi, które musi zapłacić ktoś inny. Nie oddany w terminie dług, to hańba - to obrażanie Pana Boga.


10.Finansowe utrzymanie powinno opierać się na potrzebach
Niebezpiecznie jest płacić wysokie pensje. Pensja powinna być w takich granicach aby misjonarz nie żył ponad standard miejscowych ludzi. To daje pewne utożsamienie z ludźmi, i przyciąga tych którzy są zainteresowani jego przesłaniem a nie jego pieniędzmi. Takie podejście jest podejściem Pana Jezusa, który nie wychylał się ponad przeciętność - przyszedł na świat i żył życiem człowieka przeciętnego pod względem zamożności.
Poza pensją misjonarz powinien mieć w dyspozycji pewne środki na prowadzenie działań misyjnych, podróżowanie czy opiekę lekarską.

11.Wydatki administracyjne powinny być małe
Administracja i zaplecze w kraju (“w domu”) jest niezbędne dla misjonarzy, lecz czasami w misji środki na administrację i zaplecze pochłaniają duże sumy pieniędzy. Pragniemy, aby 15% od pozyskanych środków na rozchody “w domu” było górna granica wydatków. Jeśli zbieramy pieniądze na wsparcie misjonarzy pracujących “na zewnątrz”, to tam powinny one trafić.
Mądrze jest ustalić system odpowiedzialności przed wspierającymi konkretnych misjonarzy, aby wiedzieli jaka część ich wsparcia idzie “na zewnątrz” a jaka pozostaje “w domu”.

12.Zespół misyjny powinien mieć wolność w wyborze strategii głoszenia Ewangelii
„Centrala” nie narzuca swojej strategii dotarcia z Ewangelią do danego narodu, środowiska itd. Zasadą w głoszeniu jest dostosowanie kulturowe posłańca, przesłania i metody przekazu.

MISJA
Naszym celem jest pomóc:
- w odkryciu i zrozumieniu Twojego powołania misyjnego;
- w zrozumieniu działalności misyjnej w innej  kulturze;
- w rozwinięciu umiejętności pracy zespołowej.


Szkoła stawia sobie za cel wybór i przygotowanie misjonarzy - ochotników do pracy za granicą Polski. Pragniemy, aby polscy misjonarze byli nie tylko rekrutowani i odprawiani w miejsce swojego powołania, ale wyjeżdżali tam przygotowani i zorganizowani jako zespół. Wierzymy, ze polski Kościół jest w stanie prowadzić zorganizowaną i prowadzoną przez Ducha Świętego działalność misyjną oraz wziąć odpowiedzialność duchową i finansową za wysyłanych misjonarzy.

Szkoła Misyjna jest dziełem chrześcijan różnych kościołów i misji. Pragniemy współpracować z wszystkimi kościołami chrześcijańskimi w Polsce.


PATRONAT MISYJNY:
Ruch Chrześcijański Mt28

Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody...